Skip to content

Kutgitaar #2.1: Oscar Wyers

april 19, 2014

Etgar Milcinco in Gesprek met G.R.W. Oyres
De geboorte van Kameko

Tape 5 – 23.40 en 32.08

“Misschien dat het aan mij lag, maar het leek alsof dingen nu kleur begonnen te krijgen (o.a. o.i.v. de komst van de kleuren tv).
De boeken, in het midden opengeslagen op tafel achter gelaten. Interessant doen met je rugzak. Duim omhoog en liften maar. De groepen reizende muzikanten vormden de grootste kern. Iedereen speelde een beetje gitaar. Ergens klinkt wat getokkel op de achtergrond. Langere haren, snorren, baarden – gekleurde brillenglazen, geel-blauw-rood-groene cirkels en sandalen.”

“Ze deden het op lsd / protestbeweging die voorbij trok / leuzen schreeuwen andere manieren om met bezit om te gaan, neem vooral notie van de duurdere zonnebrillen en patronenrokjes. De gemiddelde burger had altijd de radio aan, piratenradio leefde, discussie en muziek, verdieping in de vorm van bobkapsels en verstrooiing in de vorm van polka dots.”

In het kader van het onderzoek brachten we een bezoek aan een museum om een aantal films van Yayoi Kusama te bekijken. Beelden rangschikken op volgorde van belang. Kleine Kameko probeert de hele tijd in de mouw van mijn zwarte trui te kruipen, buiten regent het vandaag zo hard dat je het er binnen koud van krijgt.

“En toen hij opkwam dachten we dat hij iets bijzonders ging vertellen, dat hij ons ging zeggen wat we moesten doen, alsof we konden luisteren… Hij zag er droevig uit herinner ik me. Alsof het hem speet om daar te zijn. Bedankte ons wel voor onze komst. Jullie zitten hier allemaal samen zei hij. Dit is onze vrijheid, wijzend op zijn littekens. Rondjes draaiend in zijn rolstoel. Ze zeiden hij is blijven hangen in een slechte trip – hij gaat fout.”

“Zie het zo: hij moest de tijd nemen, om te kijken wat het voor hem betekende. Hij had er alleen geen gevoel bij. Zeurende gewaarwording. Fantoompijn ook nog van dat gemiste been. Dat allemaal gaan uitvinden, hoe dingen voor hem waren veranderd. Daarvoor waren ze tenslotte gekomen, de constante zelfontplooiing, man.”

Fotomappen doorbladerend, vergeelde wijsvinger die plastic hoesje aait. Gebruiksvoorwerpen die een bepaald soort groezeligheid vergaren in de loop van die paar decennia.

“Ze had een paar dingen besloten. Die ze anders zou doen in haar leven. Want het was haar leven. Zo stond het in de gekopieerde handleiding. En hij was tenslotte de Guru / Het kwam omdat ze te veel middelen gebruikten. Ze hadden besloten dat het altijd feest was. Dat kon, het was tenslotte hun leven, maar – ze begonnen zich langzaam te herhalen. Het was niet zo dat ze dat niet doorhadden. Het was de bedoeling dachten ze. Niemand wist precies wat het betekende. Later vonden ze dat hij zichzelf toen al aan het indekken was, terugkijkend. De herinnering heeft een zoete bijsmaak, vergeef me. Ze namen wraak op zijn familie…misschien zijn er nog krantenartikelen over te vinden.”

“Hij sprak erover met die typische tongval van hem. Lange tijd in India verbleven. We hebben het zo besloten zei hij. Altijd plechtig. Want (betekenisvolle ? pauze) het is ons leven en WIJ kiezen hoe we die dingen doen. Herhaling / Iedere vrijdag, en soms ook op zaterdag als ze allemaal bij elkaar kwamen, dan vertelde hij over hoe we op het land konden werken in een dorp. Dorp in Frankrijk natuurlijk /
oh la la, La France, het summum van erotiek, romantiek, intellectualiteit, alles. En later (herboren in een andere tijd) kende hij mensen die dat sentiment hadden geadopteerd van hun ouders. Droegen de zelfde broeken met dezelfde kleuren. Die muzikantenpetten. Rookten dezelfde zelfgegroeide wiet die hun ouders lang geleden rookten, toen er nog zoiets bestond als de kerk.”

Beelden trekken voorbij in vertraagde sequenties. Geratel van de projector op de achtergrond. Tik op de kap. Het rubberen elastiek van de motor is versleten. Uitgerektheid maakt dingen langzaam. (Cowboys verdwijnen kruipend over de uitgestrekte prairie in het rood van de ondergaande zon. Panoramablik op de lavalamp luchten. Paars. Rood. Blauw. Geel. Cirkels.)

“Ze droegen dezelfde bloemen in hun haar en zochten ook naar dezelfde dingen om zich over op te winden / als de Amerikaanse broeders en zusters / op sandalen. Shit was zo groovy / dingen stonden nu echt te veranderen. Ze besloten dan ook om met z’n allen samen in een straat te gaan wonen, en dat iedereen familie was, vanaf deze ceremonie waarop ik je vrouw neuk, onder het mom van het leven in het nu, zei de Guru, terwijl hij het deed.”

“Herinner me de eerste hippie in ons dorp. De meisjes hadden ook goed naar de televisie gekeken wat betreft hippe dingen. Vrije seks trekt een lange schaduw over het avondland. Weinig beters te doen dan wippen en bier drinken. De eerste avontuurlijke mensen met busjes kwamen terug van vakantie in Marokko, later werden hun achternamen niet meer uitgesproken – behalve de eerste letter – v – kregen bijnamen als de hakkelaar.”

Ratelt onafgebroken verder op de dan al weer elektrische typmachine, soms maar twee vingers, iedere letter aandacht schenkend, woorden proevend… Zo werd jij geboren op een dag… kleine Kameko… gapende bol haar. De jaren zestig die op de helft overgingen in de jaren zeventig en die weer op de helft in de jaren tachtig… eindeloos herhaalde verzameling clichématige beelden van knipperende neonreclames waar de kleur langzaam uit weg wordt gedraaid…

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: