Skip to content

Kutgitaar #5: Daan Doesborgh

november 16, 2013

Tourverhalen van Woedend Kotsend aflevering 12: Waarin een crisis op weg naar Mülheim diplomatiek wordt gesust

Omdat verhalen die beginnen met de woorden ‘als kind’ op mij vaak nogal pretentieus over komen begint dit verhaal met de woorden ‘omdat verhalen’.
Als kind las ik altijd van die boeken waarin de hoofdpersonen, niet zelden veldwachters, timmerlui en binnenvaartschippers, in een lijstje voorin werden voorgesteld. Dat vond ik altijd een aangenaam overzichtelijke gewoonte. Ik zal daarom in een lijstje de bandleden van Woedend Kotsend aan u voorstellen:

Dennis – de leadgitarist
Josse – de achtergrondgrunt
Mirjam – de bassiste
Ellens Moeder – de drummer
Daan – de leadzanger
Willem – de hypeman
Fred – de manager

Overigens was het ook in zeer literaire toneelstukken en opera’s en zo een goede gewoonte de personages op deze wijze te introduceren, dus wat ik doe is zeer verantwoord.
Ik ben mij er terdege van bewust dat het woord leadgitarist impliceert dat er ook zoiets is als een niet-leadgitarist, een tweede gitarist of een achtergrondgitarist of hoe mensen met een muzikale achtergrond dat ook noemen, maar die is er dus niet. Dennis is de leadgitarist, zo is dat besloten toen op een zonnige dag de succesvolle punkband Woedend Kotsend werd opgericht. Even een stukje voorgeschiedenis.

Niet lang na hun eerste optredens in lokale gelegenheden maakte Woedend Kotsend de overstap naar de grotere zalen van Nederland. De bandleden zagen zich genoodzaakt voor de organisatorische kant van de zaak een manager aan te stellen en de logische keus was Fred, een oom van een vriend van de bandleden, die voordat hij manager werd ervaring op had gedaan als busschauffeur op de lijn Castricum-Egmond aan Zee. Zijn nogal typische manier van de telefoon opnemen (Hallo, met Fred) werd een begrip in de Nederlandse muziekscene. Het zal u niet verrassen dat de Heideroosjeshit ‘Hallo, Met Fred’ van deze flamboyante karaktertrek is afgeleid.
Een van Freds eerste beslissingen als manager bleek meteen een schot in de roos. In navolging van grote bands zoals Talking Heads, U2 en Spinal Tap bracht ook Woedend Kotsend een concertfilm op de markt. Live in Groningen, met de bijzondere medewerking van Lotte van Dijck alsmede Sergio Garau, een virtuoos violist uit Sardinië, werd een instant kassucces. ‘Ik Heb Een Schildpad (Heb Jij Er Ook Een)’, het gevoelige duet van Lotte en Daan, stond wekenlang bovenaan de hitparades. Alle ogen waren nu gericht op Woedend Kotsend. Wat zou de volgende move worden? Een opvolger van hun succesvolle debuutalbum Godverdomme, alweer een lepel of misschien toch een tournee door het Roergebied? De vaderlandse punkjournalistiek voorspelde correct wat de keuze van Fred uiteindelijk werd: inderdaad een tournee door het Roergebied.

Op een druilerige dag in maart werd de tourbus ingeladen en vertrok de band vanaf hun repetitielokaal in Borne richting Noordrijn-Westfalen. De eerste stop op het programma was Mülheim, een naam waarover Josse, als hij Duits had gesproken, vele afvalgrappen had kunnen maken. Helaas, hij sprak geen Duits, en zat derhalve de hele weg naar Mülheim stilletjes achterin zijn grunttoonladders te oefenen.
In Mülheim zouden we die avond optreden in de Bückenbrachtring, het befaamde stadion van Bovinia Mülheim 132, de thuisclub van de legendarische trainer Franz Wassermesser, die niet geheel onterecht bekend stond als de Mourinho van het oostelijke Roergebied. Zodoende was Ellens Moeder al de hele dag een opgewonden standje, ze hoopte vurig ook maar een glimp van haar idool Wassermesser op te kunnen vangen. Omgeduldig roffelde ze met haar stokjes op de achterruit van de auto. Willem zat er naast maar deed zijn best er niks van te zeggen. Ergens halverwege tussen Arnhem en de grens werd het Daan uiteindelijk te gortig. De andere bandleden hielden hun hart vast toen hij voor de zoveelste keer geërgerd zuchtte, en ook Dennis omkeek met een getergde blik. Allen in de blauwe Ford Transit waren die roemruchte episode in mei 2010 nog niet vergeten, toen de hoog oplopende ruzie tussen Dennis en Daan enerzijds, en Ellens Moeder anderzijds bijna tot een blijvend schisma in de sociale cohesie van de band had geleid. De voortdurende weigering van Ellens Moeder om repetities te plannen, die toch echt bij haar thuis plaats moesten vinden omdat je een drumstel niet zo een twee drie in een rugzak stopt om naar elders te reizen, was de beide frontmannen van de band uiteindelijk te veel geworden. Het feit dat Ellens moeder nooit van haar bandlidmaatschap op de hoogte was gesteld vonden zij geen excuus voor deze weinig productieve houding.
Pas nadat Willem tussenbeide was gekomen, en Ellens Moeder had gevraagd om iets meer inzet te tonen, zeker gezien het feit dat ze al vroeg na de oprichting middels een onontbindbaar wurgcontract 140% van de royalties had afgedwongen, en aan Dennis en Daan had uitgelegd dat je als punkband eigenlijk überhaupt niet hoeft te repeteren, maar dat hij ook wel vond dat zo af en toe een keer samen jammen heus geen kwaad kon, werd de vete bijgelegd. Uiteindelijk was het Mirjam die, zoals altijd de rust zelve, kalm de stokjes afpakte en Ellens Moeder in slaap zong, waarna de rust wederkeerde. Dennis gromde nog iets over een zen-cursus op de drumschool van Animal, maar daarna viel iedereen, gewiegd door de machtige Autobahn, in een tevreden slaap.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: