Skip to content

Kutgitaar #5: Johan Roos

november 12, 2013

TOA
Het laboratorium als universum

Rudolf weet hoe je roeping en planning spelt, maar koos zijn baan ooit zomaar, op een woensdagnamiddag. Het was veertien graden en er was kans op neerslag.

Tussen zijn hok en het scheikundelokaal heeft hij een doorkijkspiegel gemonteerd. Zo heeft hij zicht op de gaskranen en de zuurkasten, de leerlingen en de docenten.

Vorstermans is onlangs pas echt uit de kast gekomen. Gebruikt bij elk voorbeeld dat hij nodig heeft het element strontium. Kijkt streng over zijn leesbril bij het minste begin van geproest of gegiechel. Zegt dan: Dat stadium zijn we toch allang voorbij?

Keizer is van de lijstjes. Oefent in de pauze stiekem op zijn krul. Geeft cijfers met twee decimalen. Stoomt leerlingen klaar voor de toekomst en kan ellenlang uitweiden over de Theorie van Alles. Het is niet moeilijk om zijn experimenten in het honderd te laten lopen.

Vroomkoning is een liefhebber van fotografie. Laat meisjes nablijven en zijn stem zakken als hij weer eens stelt dat toeval niet bestaat. Wil zijn leerlingen leren kijken als jonge dieren. Kijkt zelf vaak in de spiegel, maar er nooit doorheen.

ADOLF EN EVA

De wereld als laboratorium

De sprekers op hun bruiloft waren het over twee dingen eens:
1) ze waren een bijzonder stel en
2) ze waren voor elkaar gemaakt.

Er werd gegrapt over bomen en appels, over slangen en over elkaar het hof maken. Aad en Eef hadden het glimlachend aangehoord.

Pas bij het uitpakken van het cadeau was er een vuur gaan branden in Aads ogen. Een flipperkast van Jurassic Park. Zijn dankwoord

was even meeslepend als spitsvondig. Aad was altijd al een
groot redenaar geweest.

Tijdens hun huwelijksreis in het Zwarte Woud
bleek hoezeer de sprekers gelijk hadden gehad.

Aad keilde steentjes over het water. Eef telde hoe vaak ze stuiterden.
Aad gooide takjes in de rivier. Eef turfde waar ze onder de brug vandaan kwamen.
Aad prikte in een mierenhoop. Eef maakte aantekeningen in haar logboek.

Nu ze voelen dat het einde nadert,
denken ze aan al die keren
dat Aad vroeg: wat zal er gebeuren?
en Eef zei: laten we eens kijken.

Kijken wat er gebeurt

als je een bel blaast of op een bel drukt,
als je de kat in een doos stopt,
of twee konijnen in de flipperkast.

Als je in de kroeg aan een meisje
vraagt of ze met voorspel wil.

Als je zomaar iets begint.
Als je zomaar iets met elkaar begint.

Als je misschien wel zomaar
iets bijzonders begint.

En als je het dan een beetje
een vreemde naam geeft.

WAALSTRAND

De wereld als wereld

Dit is echt ongekend.

Hoe vaak ze ook beweren dat alles al eens
gezegd is: in werkelijkheid gebeurt niets
meer dan één keer.

Ongekend, zoals dit strand nu gebeurt en de rivier,
waar veel over gezegd is en die alles wat gezegd is al
naar de zee heeft gebracht.

En hoe vaak we het weer ook liefkozend hebben aangeduid
met weertje: bij het ter perse gaan van deze editie viel er
met geen mogelijkheid een zinnig woord over te zeggen.

Dit is ook geen moment voor zinnige woorden.

Net zoals dat moment dat er in Zuid-Amerika een vlinder
met zijn vleugels klapperde en er in Nederland iemand
zich versprak.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: