Skip to content

Kutgitaar #2: Henk van Straten

februari 24, 2012

DE TOORN RICHARDS (een poging uit juli 2008)

Richard is wit en klam. Richard ziet er uit alsof hij zowel een vitamine, als een ijzertekort heeft, wat uiteraard ook zo is. Richard draagt een te klein leren jack, heeft halflang, dood, krullend haar, en gaten in z’n spijkerbroek. Niet die trendy soort gaten, maar de authentieke, armoedige soort. Richard slaapt op de vloer van een gekraakt pand. Richard is bijna veertig. Minstens vijftien jaar ouder dan de rest van ons. Richard is dronken. Maar niet heel erg dronken, want dat laat uiteraard de speed niet toe.
‘Gast,’ zegt hij en gooit een halve liter bier mijn kant op. ‘Vang effe.’
Ik zit op een oude bank, backstage, en voel m’n oogleden zwaar worden. Het blik stuitert tegen de bank en valt op de grond. Ik had m’n handen nog niet eens bewogen. Die tweede Xanax-pil had ik misschien niet moeten nemen. Vermoeid pak ik het blik bier van de grond en trek het open. Na de bierfontein, die ik ongeïnteresseerd over m’n shirt laat sproeien, schep ik er met een sleutel nog een beetje speed in. Ik bedoel, hier wil je niet in slaap vallen. Je wéét gewoon dat ze dan je schaamhaar afscheren en in je mond stoppen. Als je geluk hebt.
Richard is de oude en lelijke bassist van onze band, Skullfucker. Veel lelijker dan hij komen ze niet. Onappetijtelijk is wellicht een beter woord. Het is alsof iemand ’m net uit z’n graf heeft getild en vervolgens een kwartiertje in het frituurvet heeft laten hangen. En toch krijgt hij vrouwen het bed in. Meisjes. Jonge meisjes. Meisjes van achttien, twintig. Als hij met ze praat dan zie je de gevorkte tong haast tussen zijn lippen flitsen. Ik vind het niet erg. Hij manipuleert ze niet alleen voor zijn eigen genot, maar ook voor dat van de rest van de band. Mij hoor je niet klagen, of tenminste niet daarover.
De vraag is: hoe ver moet je gaan voordat je te ver gaat?
‘We moeten zo spelen,’ zegt Barry klaaglijk terwijl hij de deur achter zich dicht trekt. Het geluid van de zoveelste amateurband op het podium gedempt en aanvaardbaar. Barry is onze drummer.
‘Er is geen hond daarbinnen,’ zegt hij. Hij vraagt: ‘Is er nog speed?’
‘Nee man,’ zegt Richard, en haalt zijn neus op. ‘Helemaal niks meer gewoon.’
‘Fuk,’ zegt Barry, en verdwijnt weer.
‘We spelen gewoon niet,’ zegt Richard en snuift meer speed z’n half weggeteerde neus in. ‘We hebben nog geen contract getekend, dus wat zou het?’
Ik kijk hem aan en blijf hem aankijken en blijf hem aankijken tot zijn hoofd geheel abstract is geworden en zeg: ‘Gast.’

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: