Skip to content

Kutgitaar #2: I.S. Zwart & Florian Kullberg

februari 18, 2012

PIPO

De klus is geklaard en het geld ligt bij de bank en we moeten het ophalen en deze plek geruisloos verlaten. De man die zichzelf De Humorist noemt – naar een fictief personage met oneindig meer inhoud – zit al de hele ochtend aan tafel sigarettenhuisjes aan elkaar te lijmen. De kamer waar we verblijven is onder een verzonnen naam geboekt. Ik heb geprotesteerd, maar De Clown zei dat ik dat anders moest zien. Als een film.

Als De Komiek een klein Marlboro-dorp heeft, zegt hij dat we gaan. ‘Of ik steek de boel in brand.’ Hij lacht. Ik heb al dagen last van hartkloppingen en het mooie, kleine meisje met de korte, ronde, blonde coupe begint weer over haar definitieve borsten. Vannacht vertelde ze dat haar borsten tijdelijk zijn. De echte krijgt ze als we het geld hebben. Ik weet niet hoe haar te troosten. Haar stem vermoeit me.

We gaan. Als we de lobby verlaten, roept de conciërge ons na- een belachelijk Amerikaanse naam. Onderweg naar de bank die amper 300 meter verderop staat, spreken we af dat ik het geld ophaal. Bij de kassa van de middelgrote bank, neemt De Lolbroek het echter van me over.

Ik ga naast het meisje staan en kijk daarvandaan naar de baliemedewerker die het niet helemaal vertrouwt, maar die het te weinig kan schelen om in te grijpen. We wachten lang. De man vult op zijn gemak zeker vijf formulieren in en stempelt op elk formulier het woord ‘goedgekeurd’. Hij haalt een teleurstellend dunne stapel geld tevoorschijn. Voordat het schuifmechanisme klikt – De Grappenmaker kan pas bij het geld als het mechanisme klikt- stopt de man. Het meisje wiebelt naast me. Ze moet plassen.

De man achter het glas vraagt of we een kluis bij al dat geld willen. Dit vraagt hij droog, ik kan zijn gezichtsuitdrukking niet plaatsen. Hij wacht, zijn hand op het schuifmechanisme. De Hansworst knort en zegt ‘nee.’ Het schuifmechanisme klikt, De Harlekijn pakt de stapel en ik begin alvast te lopen, maar dan hoor ik dat De Potsenmaker stil staat. Als ik me omdraai zie ik hem de stapel likken. Er druipt spuug langs zijn mond. De baliemedewerker zit een kruiswoordpuzzel te maken. Hij kijkt niet op.

De Paljas veegt zijn mond af en loopt naar de uitgang met het wiebelende meisje aan zijn arm. De portier bij de uitgang tikt tegen het glas en gebaart dat we nog langs hem moeten. Hij wijst op een bord: standaardprocedure. De Pias rochelt. Hij loopt traag naar de portier en schuift de stapel langzaam in het schuifmechanisme. De man knikt en doet het geld in een apparaat. Het geld wordt geteld, maar lijkt ook natter te worden. Het bedrag verschijnt op het scherm: 6744 euro. De man opent een la en haalt daar nog 88 cent uit. Hij schuift het geld naar ons terug.

De Cabaretier staat verstijfd voor de portier. Ik pak het geld. Het is nat. Het stinkt. Ik rol het op en steek het tussen mijn borsten.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: